Όλο αυτό το διάστημα συναντήθηκα, άκουσα και μίλησα με πολλούς ανθρώπους. Έλληνες και «βάρβαρους», αριστερούς και δεξιούς, οργισμένους και νηφάλιους, αφιονισμένους και ψύχραιμους ...;.
Πολλούς, πολλούς ...;
Δεν υπάρχει συμπέρασμα, ηθικό δίδαγμα, κοινός παρονομαστής ...;
Μόνο κάποιες σκέψεις. Στοχασμοί για τους πιθανούς κινδύνους, αγωνίες για τις απώλειες, ανησυχία για τις στρεβλώσεις.
Και πάντως, αποδοχή της αναγκαιότητας για προσαρμογή. Λιγότερα και μικρότερα «θέλω». Η ζωή, εξάλλου, είναι- ούτως ή άλλως- μια διαρκής απώλεια!
Άκουσα ανθρώπους να αυτοαποκαλούνται «πατριώτες» ταυτίζοντας την αγάπη για την πατρίδα με το μίσος προς τον απέναντι. Άκουσα κηρύγματα μισαλλοδοξίας για τους «βάρβαρους»: τους αριστερούς, τους δεξιούς, τους παραδοσιακούς, τους προοδευτικούς, τους μαύρους, τους κίτρινούς ...;
Διάβασα μεγάλα λόγια, μικρών ανθρώπων που η συγκυρία του έδωσε δημόσιο βήμα και ...;ακροατήριο.
Διάβασα επίσης πως όσοι ταυτίζουν την αγάπη για την πατρίδα με το μίσος για τους άλλους, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι διαμορφώνουν όρους και συνθήκες καταστροφής κυρίως για τη δική τους πατρίδα.
Γιατί οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπούν τον τόπο τους δεν φοβούνται το καινούργιο. Αντίθετα το ψάχνουν, το αναζητούν και όλβιοι όταν το συναντούν το ενσωματώνουν.
Γιατί, χωρίς το καινούργιο και δίχως την αλλαγή, οι πολιτισμοί μαραίνονται.
Διάβασα επίσης πως εκείνοι που αγαπούσαν πραγματικά και όχι ακκιζόμενοι την πατρίδα τους δεν έλεγαν μεγάλα λόγια, αλλά έκαναν καθημερινές πράξεις, δουλεύοντας με επιμονή και υπομονή, πολλές φορές στην αφάνεια.
Οι καιροσκόποι απολαμβάνουν το σήμερα, οι πατριώτες διαμορφώνουν το αύριο.
Οι πατριώτες σέβονται τους νόμους, πληρώνουν φόρους, υπερασπίζονται το συλλογικό όφελος, προστατεύουν το δημόσιο χώρο.
Οι εθνικοί ήρωες που βγαίνουν μπροστά στις παρελάσεις κουβαλούν πάντα μαζί τους την ελληνική σημαία μήπως χρειαστεί να την μετατρέψουν σε σάκο μεταφοράς μαύρου χρήματος, μίζας, φακελακίων ...;
Είδα στο διαδίκτυο και το μήνυμα ενός «εκτοπισμένου» νέου που ζητούσε από όλους εμάς να ψηφίσουμε για όλα τα παιδιά που αγαπούσαν την πατρίδα τους αλλά αυτή λες και είναι μητριά και όχι μάνα τους έδιωξε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ...;
Διάβασα και κάτι περίεργες στατιστικές που λένε ότι αυτοί που έφυγαν συνήθως είναι οι καλύτεροι, οι πιο δημιουργικοί, οι πιο ευαίσθητοι. Άφησαν πίσω τους μια πατρίδα που δεν έχει ούτε καν στασίδι για αυτούς γιατί τις θέσεις τις έχουν καταλάβει μαυραγορίτες, απατεώνες, τυχοδιώκτες ...;
Μια γενιά, ακόμη μια γενιά, όπως το `40 και το `60 χάνεται για την Ελλάδα που αγκομαχά πεσμένη στο έδαφος. Και μάνα αυτή δεν έχει καν μαντήλι ούτε για τον αποχαιρετισμό ούτε για τα δάκρυα ...;
Θα γυρίσουν κάποτε αυτά τα παιδιά που έφυγαν παίρνοντας μαζί τους ένα απροσδιόριστο συναίσθημα θλίψης και ανακούφισης ;
Άκουσα όλο αυτό το διάστημα και το λόγο της Αριστεράς. Τι κρίμα, τι απογοήτευση, τι αυτισμός;
Μια επαρχιώτικη, λαϊκιστική και ανεύθυνη Αριστερά χωρίς όραμα, φαντασία και πρόταση που συνεχίζει να μιλάει με τη γλώσσα του Στάλιν ή το θυμικό ενός τζογαδόρου.
Το σχέδιο διακυβέρνησης περιλαμβάνει χαρτοπαικτική μπλόφα, εκβιαστικό τζογάρισμα. Να ρίξουμε τη ζαριά της χρεοκοπίας για να τρομάξουμε τους κουτόφραγκους ...;
Είναι μια μεταλλαγμένη Αριστερά που αδυνατεί να αντιληφθεί και να κατανοήσει ότι ο πλούτος της Ελλάδας δεν βρίσκεται στο βυθό του Αιγαίου ή στο υπέδαφος της Ηπείρου αλλά στα κεφάλια των νέων της.
Αλλά οι επαγγελματίες πατριώτες, οι εθνικοί ήρωες της Δεξιάς, οι βασανισμένοι
Αριστεροί, ισόβιοι πολιτικοί και αμειβόμενα στελέχη, σίγουρα δεν τον χρειάζονται, τον φοβούνται αυτόν τον πλούτο και για αυτό τον διώχνουν.
Τα εργαλεία επιβολής του συστήματος είναι πάντα τα ίδια. Λαϊκισμός, οικογενειοκρατία, επαρχιωτισμός, θρησκοληψία, ξενοφοβία.
Και η Δικαιοσύνη μετά χαράς προσφέρει τις υπηρεσίες της. Πάντα υπάρχουν δικαστές έτοιμοι για όλα ...;
Διάβασα ότι η κρίση είναι κοινωνική και αφορά ολόκληρη την Ευρώπη που στέκεται μετέωρη ανάμεσα σε Αμερική και Ασία. Η Ένωση είναι μόνο νομισματική και έχει παγώσει κάθε συζήτηση για ομοσπονδοποίηση.
Η αδυναμία του Νότου τροφοδοτεί το Βορρά και η Γερμανία αποθησαυρίζει κρίσιμους πόρους και κεφάλαια για την ανάπτυξη των φτωχότερων κρατών.
Όμως ο κίνδυνος είναι μπροστά. Γιατί η μάχη της τεχνολογίας είναι διαρκής και τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης (κυρίως Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί) φεύγουν για την Αμερική ενώ οι Κινέζοι μετανάστες που ήρθαν στην Αμερική μετά το ΄90 επιστρέφουν στην χώρα τους που αναπτύσσεται ραγδαία, γράφουν οι New York Times.
Η Κίνα όπως πολλοί προβλέπουν μέχρι το 2020 θα εκτοπίσει την Αμερική από την θέση της Υπερδύναμης θέλει να «κατακτήσει» τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, την Αφρική.
Έτσι η Ευρώπη εκτός από τις ΗΠΑ, έχει να αντιμετωπίσει σε πρώτη φάση την Κίνα, στη συνέχεια την Ινδία και ακολούθως τη Βραζιλία, τη Ρωσία, τη Νότια Αφρική ...;
Να επαναλάβω ότι οι πολιτισμοί που παράγουν ιδέες δεν παρακμάζουν εύκολα. Και η Ευρώπη έπαψε να παράγει ιδέες και κινήματα. Μόνο κάτι ξεπερασμένα και ακριβά gadgets βλέπω να προβάλλει.
Η παραγωγή της, βιομηχανική και πνευματική, παίρνει επικίνδυνη κλίση σαν τα υποβρύχια της Siemens ...;
Επόμενη στάση εκλογές ...;.
Οι μέρες- βαρέθηκα να το επαναλαμβάνω μονότονα- είναι κρίσιμες, οι συνθήκες δραματικές, η ατμόσφαιρα εκρηκτική και ο ορίζοντας ...; θολός. Η όποια αναλαμπή- η νέα δανειακή σύμβαση και η διαγραφή του χρέους- οφείλεται στο μάτι του κυκλώνα όπου όλα γύρω στροβιλίζονται και το κέντρο μένει προς στιγμήν αλώβητο.
Έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα έχει λίγο χρόνο να ανασάνει και να σκεφτεί τον τρόπο και το σχέδιο της ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής ανασύνταξης.
Γι' αυτό οι επικείμενες εκλογές, που πρέπει να διεξαχθούν ελεύθερα, απρόσκοπτα και όχι υπό την πίεση και τον τραμπουκισμό των ποικιλώνυμων «αγανακτισμένων», σηματοδοτούν αποφάσεις υψηλού ρίσκου για τη χώρα.
Γιατί ακόμη και αν φιλοσοφικά γίνει αποδεκτό ότι πράγματι η βία, η πολιτική βία είναι η μαμή της ιστορίας, πρακτικά η τυφλή, η απρόκλητη βία των γηπέδων, των πλατειών και των δρόμων είναι η μητέρα της διάλυσης του κοινωνικού ιστού και της αποδόμησης της οικονομικής λειτουργίας.
Οι επιλογές των πολιτών αυτή τη φορά δεν θα γίνουν στη βάση των ιστορικών στερεοτύπων- αριστερά ή δεξιά- αλλά επί των υπαρκτών διλημμάτων για την ταυτότητα, τη φυσιογνωμία, την προοπτική της χώρας.
Το δίλημμα στο οποίο θα κληθούν να πάρουν θέση οι Έλληνες, αφορά το ευρώ ή τη δραχμή, την Ευρωπαϊκή Ένωση ή την Ανατολή.
Γιατί, αν και οι κυρίαρχες παρατάξεις συγκλίνουν, συναποδέχονται και υπερασπίζονται την επιλογή της ευρωπαϊκής πορείας και του κοινού νομίσματος, έστω και με ρητορική προσαρμοσμένη στους στόχους και τις επιδιώξεις του κάθε πολιτικού φορέα, ακόμη και τώρα υπάρχουν δυνάμεις που μιλούν για έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε. και επιστροφή στη δραχμή.
Ωστόσο προϊόντος του χρόνου, φθίνουν οι λεβέντικες κορώνες και οι παλικαρίσιες ατάκες των εναπομεινάντων υπερασπιστών της ηρωικής εξόδου και της εθνικής αξιοπρέπειας, που προέρχονται είτε από τη συντηρητική αριστερά όσο και από την εθνικιστική ακροδεξιά.
Αλλά η προεκλογική ρητορική των κομμάτων καθώς και το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα δεν αρκούν ώστε να δώσουν πνοή σε μια γονατισμένη χώρα και να εμφυσήσουν αισιοδοξία σε έναν καθημαγμένο λαό.
Τα κόμματα του μνημονίου που φύσει και θέση υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή προοπτική, την επομένη των εκλογών θα κληθούν είτε κατά μόνας, είτε σε συνεργασία να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Κυρίως όμως θα κληθούν να συγκροτήσουν έναν νέο πολιτικοκοινωνικό συνασπισμό ο οποίος πρέπει να βάλει τάχιστα τα θεμέλια για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, την ποιοτική αναδιάρθρωση των υπηρεσιών, την θεσμική προστασία των πολιτών, την αποκατάσταση του κύρους της χώρας.
Πρωτοβουλίες και δράσεις που για να υποστηριχθούν και να αποδώσουν πρέπει να είναι ενταγμένες σε ατμόσφαιρα δίκαιης κατανομής του κόστους της κρίσης αλλά και βαθμιαίας αποκατάστασης της ατομικής , συλλογικής και εθνικής αξιοπρέπειας.
Λαϊκισμός και Ελιτισμός
Η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. και το ευρώ δεν εξαρτάται απλά και μόνο από τη δημόσια ρητορεία. Η στιγμή, η συγκυρία, η ανάγκη απαιτεί ευρύτερες μεταβολές. Επιπλέον, οι δύσπιστοι και άτεγκτοι εταίροι μας, που ταυτόχρονα είναι και οι δανειστές μας, ζητούν αποδείξεις για τις συνομολογούμενες αλλαγές. Από πολίτες και πολιτικούς. Από κόμματα και οργανώσεις. Από ιεραρχήσεις και συμπεριφορές.
Η «αλλαγή», η ουσιαστική αλλαγή, δεν είναι απλά και μόνο αίτημα της Τριμερούς. Αποτελεί πλέον όρο επιβίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων. Αλλαγή περισσότερο με τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά και λιγότερο με συναισθηματικά κριτήρια. Γιατί όπως αποδείχθηκε λαϊκό τελικά δεν είναι ότι κολακεύει τη μάζα, αλλά ότι εκφράζει το λαό.
Και δυστυχώς το μεταπολιτευτικό πολιτικό μας σύστημα στιγματίστηκε τόσο από το λαϊκισμό όσο και από τον αντίρροπο αδελφό του, τον ελιτισμό.
Από τη μια πλευρά ο «ελαφρο-λαϊκός» αγωνιστικός ακτιβισμός της αριστεράς και από την άλλη ο επηρμένος ατομικισμός της δεξιάς. Κοινός παρονομαστής και των δύο αντιλήψεων, η κενολογία και η ατάκα, το κοντόθωρο και το εφήμερο, το αυθόρμητο και το συμπτωματικό.
Το δόγμα και το σύμβολο νίκησαν τη λογική και την ουσία και το νεοελληνικό κράτος συγκροτήθηκε κατ' εικόνα και ομοίωση του πολιτικού μας συστήματος, που εξ ορισμού αποτελεί εικόνα και έκφραση της ελληνικής κοινωνίας.
Αναμφισβήτητα το βάρος επιμερίζεται στα δύο κόμματα εξουσίας. Αλλά και η Αριστερά έχει ευθύνη. Εγκλωβισμένη να υπερασπίζει τα «λαϊκά αιτήματα» γίνεται σημαιοφόρος κάθε καταναλωτικής απαίτησης αρκεί όποιος την προβάλλει να αυτοτιτλοφορείται «λαός». (Παναγιώτης Κονδύλης, Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού).
Αλλά «το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι και αποφεύγουμε με κάθε τρόπο να μας κοιτάξουμε. Κι ενώ κάθε σοβαρό πολιτισμό τον βοηθούν, τον προάγουν οι καθρέφτες που δίνει ο στοχασμός και η τέχνη και μπορείς μέσα τους να κοιταχτείς, εμείς αντί να έχουμε τέτοιους καθρέφτες, φροντίζουμε να έχουμε καθρέφτη την ιδέα μας για τον εαυτό μας, δηλαδή να μην κοιταζόμαστε πουθενά». (Στέλιος Ράμφος, Η Λογική της Παράνοιας).
Αυτές είναι οι παράμετροι του κομματικού μας συστήματος που χρόνια κλονοπιούνταν στο λίκνο των αταβιστικών συνδρόμων αποκλείοντας τη συνεργασία, τη συναίνεση ακόμα και το διάλογο ...;
Είναι το κομματικό σύστημα- Φρανκεστάιν που δημιούργησε αυτό το κράτος και αυτή την κοινωνία. Αντιπαραγωγικό, αντιαναπτυξιακό, εχθρικό με ανεξέλεγκτες και τελικά αυτονομημένες «δομές» συντεχνιασμού, συναλλαγής, διαφθοράς ...;
Η δεξιά ρητορική συχνά υποδαύλιζε και υπενθύμιζε τα μίση, τα πάθη και τις διαιρέσεις ενώ η Αριστερά πρόβαλε τους δαίμονες του εμφυλίου, τους διωγμούς, το κοινωνικό κεκτημένο ...;
Μήτε όμως και ο λαός ήταν εντελώς ανυποψίαστος στο πανηγύρι του τρελού. Στη μέθεξη της εξουσίας. Με τον τρόπο του συμμετείχε, συλλειτουργούσε, συμπορεύονταν! Και κάθε φορά που είχε τη δυνατότητα, απολάμβανε τις νόμιμες, αλλά όχι πάντα ηθικές προνομίες του ...;
Το κεφάλαιο «ΛΑΟΣ» είναι ιδιαίτερο στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Όμως για λόγους όσο το δυνατόν αντικειμενικότερους, η θεώρηση θα πρέπει να απομονώσει τις συναισθηματικές προσεγγίσεις για την τραγική κατάσταση των χιλιάδων αν όχι εκατομμυρίων Ελλήνων, την οδυνηρή εμπειρία της μεταμνημονιακής Ελλάδας, τις τραυματικές εικόνες των συσσιτίων ...;
Ο «υπέροχος λαός», που όλοι -παντού και πάντα- κολακεύουν για να αποσπάσουν την ψήφο του, έχει ευθύνες. Τεράστιες. Και διαχρονικές. Γιατί ακόμη και αν δεν συμμετείχε στο γαϊτανάκι της εξουσίας και απλώς ανέχονταν το φαγοπότι και τον εκφυλισμό, είναι ένοχος.
Και είναι ένοχος ηθικά και πολιτικά. Το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος (άρθρο 120, παρ. 2) ρητά επισημαίνει ότι «ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».
Ευθύνεται ο πολίτης γιατί κάθε φορά που έφτανε σε αυτόν η υπόνοια, η καταγγελία, η ένδειξη, όπως στις παλιές κινηματογραφικές ταινίες - με το ανεστραμμένο δάχτυλό του έδειχνε τον επόμενο, εφευρίσκοντας άλλοθι και δικαιολογίες του τύπου: «εγώ δεν είμαι ρουφιάνος» ή «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα», ή «άσε το φουκαρά να παίρνει τη σύνταξη της γριάς» ...;
Και όλοι αυτοί οι «κακομοίρηδες» που για χρόνια εισέπρατταν συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας μαϊμού ήταν πολλές χιλιάδες..αγανακτισμένοι πολίτες.
Αλλά όπως προσφυώς λέγεται, στην Ελλάδα πρώτα σου φεύγει η ψυχή και μετά από πολλά χρόνια η ...;σύνταξη.
Άραγε εκεί στα υπουργεία όπου χρόνια έστηναν καρτέρι σε όποιον τολμούσε να φτιάξει μια επιχείρηση, ένα μαγαζάκι, ένα σπίτι, ένα στάβλο, δικά μας παιδιά δεν ήταν οι υπάλληλοι;
Αυτοί που εκβίαζαν για το μπαξίσι, τη μίζα, το γρηγορόσημο ήταν Γερμανοί τραπεζίτες, Ολλανδοί επενδυτές, η τάχα Φιλανδοί ρατσιστές;
Οι εμπρηστές και οι ...;πυροσβέστες
Αλλά το θέμα δεν είναι η έγκλιση του λαού για λόγους αντεκδίκησης. Ειδικά τώρα που βρίσκεται πεσμένος στο χώμα. Αυτή την ώρα αντί της εμμονής στην αναζήτηση του εμπρηστή, προέχει η κατάσβεση της φωτιάς ...;
Και στον πολίτη που πληρώνει με το αίμα του την κρίση, οι πολιτικοί- πρωτίστως- οφείλουν να πουν την αλήθεια. Όλη την αλήθεια. Γιατί η μισή αλήθεια είναι ...; ψεύδος.
Και πέραν της αλήθειας όλοι μας έχουμε ανάγκη να ακούσουμε, να δούμε, να διαβάσουμε για το σχέδιο της επόμενης μέρας.
Τι προβλέπει, τι περιλαμβάνει και ποιος είναι ο προορισμός. Μπορεί η Ελλάδα να παραμείνει μια αναπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα με ανταγωνιστική οικονομία και αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο η μήπως θα γίνει ασιατική ή έστω βαλκανική αγορά με ανάλογη συγκρότηση;
Ακόμη και από κανέναν- πέραν των γενικόλογων αναφορών και των εθνικοπατριωτικών συνθημάτων- δεν έχει διατυπωθεί ρεαλιστική πρόταση, αξιόπιστο σχέδιο. Αντί αυτών, τα «κέντρα επικοινωνίας», εξακολουθούν να φτιασιδώνουν και να διοχετεύουν στους πελάτες-πολίτες φιλοτεχνημένες εικόνες, ψεύτικες υποσχέσεις, μαγικές συνταγές.
Ο δημόσιος λόγος τους των περισσότερων κομμάτων είναι απόλυτα προσαρμοσμένος στις ψηφοθηρικές επιδιώξεις τους. Και ο λαός ...; αποθεώνεται. Έχει πάντα δίκιο και δικαιούται τα πάντα. Και το σημαντικότερο, όλα είναι εφικτά. Ακόμα και η αναίμακτη κατεδάφιση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος ...;
Αλλά αν κάποτε η προεκλογική υπερβολή η ακόμα και το πολιτικό ψεύδος ήταν απλώς επικίνδυνο, σήμερα είναι ολέθριο.
Αποτελεί τυμβωρυχία, σύληση, σκύλευση ...;
Καληνύχτα και καλή τύχη
Στις εκλογές- όποτε και αν γίνουν- είναι αναγκαίο να ακουστεί ένας καινούργιος πολιτικός λόγος. Αξιόπιστος, τεχνοκρατικός, σαφής. Χωρίς συναισθηματισμούς, εκπτώσεις, παρεκκλίσεις.
Η νέα κυβέρνηση που θα συγκροτηθεί (πιθανότατα) θα απαρτίζεται από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. Αυτά τα δυο κόμματα πυλώνες της Κυβέρνησης Παπαδήμου έχουν υποχρέωση, πατριωτικό καθήκον, να καλύψουν το κενό της Αριστεράς που συνεχίζει ακόμη και τώρα την τακτική της: Καταγγελία χωρίς πρόταση, εμμονή στην αυθεντικότητα της αντιπροσώπευσης του λαού, εγκλωβισμός στη χορήγηση πιστοποιητικών πολιτικής ηθικής.
Η μελέτη και ανάλυση των ευρημάτων ερευνών και σφυγμομετρήσεων αναδεικνύει, πρωτίστως, ένα πάνδημο και επίμονο αίτημα για ρεαλιστικό σχέδιο για νοικοκύρεμα της οικονομίας και του κράτους, για σύγχρονη εκπαίδευση, για προστασία της δημόσιας υγείας, για βελτίωση του κοινωνικού μισθού.
Ταυτόχρονα αναδύεται και μια αχαρτογράφητη -επί του παρόντος- τάση συντηρητικοποίησης και αμφισβήτησης όχι μόνο των παλιών κομματικών σχηματισμών αλλά και της ίδιας της ...; πολιτικής.
Συνολικά πάντως η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε σύγχυση με βασικά χαρακτηριστικά την απογοήτευση το θυμό αλλά και τις συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις.
Και αυτό σημαίνει ότι η κρίση είναι βαθύτερη. Είναι κρίση υπαρξιακή. Κρίση εμπιστοσύνης.
Συμπερασματικά πάντως, προκύπτει ότι οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς αμφισβητούν τους υπάρχοντες σχηματισμούς, αναζητούν νέες εκφράσεις των δύο χώρων και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία διεκδικούν από την πολιτική «νοικοκυριό, καλά σχολεία και προσιτή υγεία».
Η αριστερά εμφανίζεται ενισχυμένη, αλλά παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο αν αυτό θα εκφραστεί και στην κάλπη. Όσοι ισχυρίζονται ότι άλλο η ψήφος και άλλο η δημοσκόπηση υπενθυμίζουν ότι το 2007 και το 2008 ο ΣΥΝ κατέγραφε δημοσκοπικά ποσοστά της τάξης του 20% και στις εκλογές του 2009 μόλις που ξεπέρασε το κατώφλι του3%.
Η Αριστερά πάντως διατείνεται ότι μπορεί στο σύνολό της να κερδίσει το 40% των ψηφοφόρων αν και παραμένει κατακερματισμένη και εμφανώς αδύναμη και απρόθυμη να προσφέρει πραγματική κυβερνητική πρόταση.
Κοντολογίς, η εκλογική καταγραφή δεν θα αλλάξει δραματικά τις συνιστώσες του πολιτικού συστήματος. Ο δικομματισμός -έστω και με βαθιές ουλές- θα αντέξει και η Αριστερά θα συνεχίσει να ξορκίζει τους δαίμονες αρνούμενη ότι «το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι και αποφεύγουμε με κάθε τρόπο να μας κοιτάξουμε»
Συνεπώς ή όποια αλλαγή πρέπει να προέλθει από μέσα μας. Έχουμε ανάγκη από αλλαγές, που όπως έγραψε πρόσφατα ο Μίμης Ανδρουλάκης, θα αναστήσουν την Ελλάδα των παραγωγών, των καινοτόμων, των δημιουργών. Την Ελλάδα των νέων "Αργοναυτών", της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αριστείας. Την Ελλάδα που θα υπερκεράσει τη χώρα της μιζέριας, του παρασιτισμού, της διαφθοράς, της καταστροφής και αυτοκαταστροφής, της υστερικής δημαγωγίας ...;
Και το πιο δυναμικό "περιουσιακό" στοιχείο της χώρας είναι οι νέοι της και σ' αυτούς πρέπει να ενθαρρύνουμε το ένστικτο της δημιουργίας, της καινοτομίας, της έξυπνης εργασίας, του επιχειρείν, του αγώνα της ζωής.
Αλήθεια ποιος είναι ο εμπνευστής της διαβόητης φράσης «λεφτά υπάρχουν» που προεκλογικά εκστόμισε και έκανε κεντρικό σύνθημα του ο Γιώργος Παπανδρέου;
Αναμφισβήτητα την ευθύνη φέρει ακέραια ο (ανεπαρκής περί τα οικονομικά) σημερινός Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο γιατί την συμπεριέλαβε στην προεκλογική ρητορική του αλλά και γιατί επέλεξε ως συνεργάτη του το συγκεκριμένο άνθρωπο.
Ωστόσο έχει σημασία- ιστορική αξία- να γνωστοποιηθεί κάποτε ποιος ήταν αυτός που κατόρθωσε σε μόλις δύο χρόνια να τσακίσει την κυβέρνηση, να απαξιώσει τον πρώην Πρωθυπουργό και (αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο από όλα) να σπρώξει την ταλαντευόμενη χώρα στην άβυσσο ...;
Για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος. Δεν υπάρχει πλέον. Επήλθε σύντηξη του ...; πυρήνα. Ποσοστά πρωτόγνωρα που προέρχονται κυρίως από ανθρώπους οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν ότι άλλο η προσωπική μοίρα των κάθε φορά ηγετών, άλλο το κόμμα και άλλο η παράταξη!
Το φθινόπωρο του 2009 όλα ήταν προδιαγεγραμμένα. Ο Γιώργος Παπανδρέου νομοτελειακά θα γινόταν πρωθυπουργός. Ο Κώστας Καραμανλής γνωρίζοντας το μέγεθος και την έκταση της επερχόμενης κρίσης που- κυρίως ο ίδιος με την τραγική πολιτική του - προκάλεσε δεν έβλεπε την ώρα και τη στιγμή να παραδώσει τα κλειδιά του Μεγάρου Μαξίμου.
Τι λοιπόν έκανε το Γιώργο Παπανδρέου να ενσωματώσει στο δημόσιο λόγο του την λαϊκιστική και άκρως επικίνδυνη λαϊκιστική κορώνα;
Ανασφάλεια, αδημονία, άγνοια ...;
Η μήπως ήταν απλά ένας ασυλλόγιστος πολιτικός οπορτουνισμός ...
Και μετά την πρωτοφανή εκλογική νίκη των 11 μονάδων, ήρθε η ώρα της συγκρότησης κυβέρνησης.
Ο Μάγος του Οζ
Ο Πρωθυπουργός υπό το άγχος της παρουσίασης νέων προσώπων και μιας απροσδιόριστης ριζοσπαστικής κουλτούρας, αγνόησε τις παλιές κομματικές καραβάνες και αντ` αυτών επέλεξε ανθρώπους χωρίς γνώση, επάρκεια, παρρησία.
Πρίγκιπες, μεγαλωμένοι στο εξωτερικό με περγαμηνές από τα καλύτερα πανεπιστήμια, που όμως αγνοούσαν την ελληνική πραγματικότητα και ουδέποτε αισθάνθηκαν την ανάγκη- έστω για λόγους αυτοάμυνας- να κατανοήσουν τις ιδιαίτερες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες.
Σε αυτούς προστέθηκαν και γραφικές φιγούρες βγαλμένες από το γνωστό παραμύθι «ο μάγος του Οζ».
Ο Τενεκεδένιος που δεν είχε καρδιά, το Σκιάχτρο που δεν είχε μυαλό αλλά και το Λιοντάρι που του έλειπε η τόλμη. Οι φίλοι μαζί, ενωμένοι, θα βάλουν στόχο να φτάσουν στην χώρα όπου κατοικεί ο Μάγος του Οζ. Το ταξίδι στη Σμαραγδούπολη, δεν είναι εύκολο. Είναι μακρύ και οι αχώριστοι πλέον φίλοι δεν είναι μόνοι τους. Τους ακολουθεί η κακιά Μάγισσα που διαρκώς τους βάζει τρικλοποδιές.
Στο παραμύθι οι αχώριστοι φίλοι θα πετύχουν το στόχο τους. Στην Ελλάδα του 2011, τη μαγική χώρα, οι φίλοι θα ξεχωρίσουν, η παρέα θα διαλυθεί και οι οδοιπόροι θα διαλέξουν ο καθένας τη στράτα του. Το δικό του δρόμο.
Ακόμα επιλέγουν
Διαστάσεις ιλαροτραγωδίας προσέλαβε η διαδικασία στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού opengοv . Πέραν του γεγονότος ότι εκφυλίστηκε από τους ίδιους τους υπουργούς οι οποίοι με διάφορα τρικ επέλεγαν τους δικούς τους ανθρώπους χωρίς κανένα πολιτικό ή κεντρικό σχεδιασμό σε κάποιους οργανισμούς ακόμα ψάχνουν ...;διοικητές και γενικούς γραμματείς.
Όσοι έχουν σχέση με τη δημόσια διοίκηση και με τη λειτουργία των κυβερνήσεων στο άκουσμα της επιλογής ανώτατων αξιωματούχων από τη λοταρία του Διαδικτύου είχαν βάλει τα ...; γέλια.
Το πρωθυπουργικό γραφείο, η καρδιά του κυβερνητικού σχήματος (πλην ολίγων εξαιρέσεων) συγκροτήθηκε με ετερόκλητους, δογματικούς και «αγοραίους» ανθρώπους. Χωρίς συνοχή, συναντίληψη και ...; ανυστεροβουλία.
Οι παλιές καραβάνες, υπουργοί και βουλευτές, γνωρίζοντας τις ιδιορρυθμίες, τις ελλείψεις, τα κολλήματα και τις αταβιστικές εμμονές του Γιώργου Παπανδρέου στις κατ` ιδίαν συνομιλίες τους προεξοφλούσαν το αποτέλεσμα. Και ταυτόχρονα οργάνωναν το μικρόκοσμό τους για την επόμενη μέρα.
Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός πορευόντουσαν αμέριμνοι. Στο σκάφος υπήρχαν και κάποιοι ...; αδιάφοροι!
Ήταν ένα μικρό καράβι
Όσοι τολμούσαν να εκφράσουν τις αγωνίες τους, τις αμφιβολίες τους, τους φόβους τους αντιμετωπίζονταν ως εχθροί του λαού.
Όχι ότι δεν υπάρχουν συμφέροντα που πολεμούσαν προσωπικά το Γιώργο Παπανδρέου. Στο παρασκήνιο δινόντουσαν σκληρές μάχες. Εξυφαίνονταν σχέδια αποδόμησης, απαξίωσης, ανατροπής. Αλλά αυτά έχει η (ελληνική) πολιτική σκηνή. Είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων ν και αλλότριων επιδιώξεων.
Ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός έχει το πλεονέκτημα. Γιατί έχει τη δυνατότητα επιλογής του χρόνου, του τόπου και των συμμάχων με τους οποίους θα δώσει τη μάχη.
Μάχη νικηφόρα. Γιατί καλές οι Θερμοπύλες αλλά προτιμότερη η Σαλαμίνα. Από τις ήττες διδάσκεσαι αλλά από τις νίκες προχωράς.
Με την πιο αθώα εκδοχή η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός άργησαν να αντιληφθούν την κατάσταση. Απέκτησαν- λένε- αίσθηση της πραγματικότητας λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2009 και- άπειροι όντας- τρομοκρατήθηκαν.
Σοκαρισμένοι άρχισαν να αναζητούν διεξόδους διαχείρισης της κρίσης που μέρα με τη μέρα θέριευε.
Αλλά όταν έχει προηγηθεί η ναπολεόντεια διάγνωση «λεφτά υπάρχουν» και ως απότοκος αυτής της αντίληψης η χορήγηση επιδόματος αλληλεγγύης πως είναι δυνατόν να ομολογήσουν ότι το καράβι βουλιάζει;
Όταν η εξουσία είναι σε παράκρουση αντιδρά σπασμωδικά, αντιφατικά και συνήθως με χρονοκαθυστέρηση!
Και αντί τότε να επιλέξουν τους συμμάχους τους και ευθαρσώς να κατέβουν στο λαό, προτίμησαν να αποκρύψουν την αλήθεια.
Είναι το πρώτο δείγμα έλλειψης εμπιστοσύνης προς το λαό. Τότε ένα δημοψήφισμα θα ήταν μια μεγαλειώδης κίνηση που θα προσέφερε πολιτική κάλυψη στην Κυβέρνηση και ταυτόχρονα θα αφαιρούσε τη δυνατότητα από τους πολιτικούς ακτιβιστές να ομνύουν στο όνομα του λαού και από τους λογής συνδικαλιστές να διαλύουν τη χώρα.
Οδός Ελλήνων
Η πορεία προς την καταστροφή είχε επιλεγεί. Καταφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης, Μνημόνιο, έλλειψη αποτελεσματικής διακυβέρνησης, αδυναμία εκπλήρωσης των στόχων, παράλυση του κρατικού μηχανισμού, κοινωνικά και οικονομικά ερείπια, γενικευμένη αναταραχή, ανταρσία.
Αναθεωρήσεις των αλλοπρόσαλλων προγραμμάτων διάσωσης και νέα σωτηρία τον περασμένο Ιούλιο. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποδεχόμενος την απελπισμένη έκκληση του Πρωθυπουργού αναλαμβάνει το υπουργείο Οικονομικών και κρατάει ζωντανή την κυβέρνηση.
Για τη χώρα όμως ήταν ήδη αργά. Οι περισσότεροι υπουργοί αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο εξαφανίστηκαν και μερικοί από αυτούς αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Το κράτος διαλύεται σε ζωντανή μετάδοση.
Η αντιπολίτευση αλαλάζει και τα πλήθη καταστρέφουν ότι βρίσκουν μπροστά τους. Εικόνες σαν αυτές της Αλβανίας όπου στη δεκαετία του `90 πλιατσικολόγοι εφορμούσαν στα νοσοκομεία και έκλεβαν τον ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό ...;
Η απόφαση της μείωσης κατά 50% του δημόσιου χρέους στις συνθήκες που επιτεύχθηκε ήταν πράγματι μια σημαντική επιτυχία.
Όμως στη δεδομένη χρονική στιγμή ούτε επαρκούσε ούτε και θα άφηναν «τα ποικιλώνυμα συμφέροντα» τον καθημαγμένο πρωθυπουργό να ορθοποδήσει. Με το πρόσχημα του δημοψηφίσματος- μιας βαθιάς δημοκρατικής διαδικασίας- άρχισε ο ξαφνικός πόλεμος.
Επιθέσεις από όλα τα μέτωπα. Ο λαός- άλλοτε φυσικός σύμμαχος της κυβέρνησης Παπανδρέου- παρέμεινε απαθής.
Απάθεια
Ποιος άραγε τη διετία ασχολήθηκε ώστε να του εξηγήσει γιατί πρέπει να ανεχθεί τη καταστρατήγηση συνταγματικών κατακτήσεων που κάποτε ήταν εγγυημένες, όπως η λαϊκή κυριαρχία, το κοινό συμφέρον, ο εθνικός πλούτος, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, η ύδρευση, η ηλεκτροδότηση, οι τηλεπικοινωνίες, ακόμη και ένα μέρος του στρατιωτικού μηχανισμού, πρέπει να βγουν στο σφυρί ...;
Όσο νομοτελειακή υπήρξε η άνοδός του στις εκλογές του 2009 άλλο τόσο αναπόφευκτη ήταν και η πτώση του τον Οκτώβρη του 2011.
Ακόμη και οι στενότεροι των συνεργατών του τον είχαν ανταλλάξει στο εσωκομματικό χρηματιστήριο ...;
Στο παραμύθι «ο Μάγος του Οζ», η παρέα δεν το βάζει κάτω. Θα προσπαθήσει πολύ, θα πιστέψει στις δυνατότητές της και θα καταφέρει να ξεφύγει από τις παγίδες που στήνει η κακιά Μάγισσα.
Δυστυχώς μόνο τα παραμύθια έχουν καλό τέλος.
Οι μεταλλαγμένοι βάτραχοι
Στην περίπτωσή μας οι πρίγκιπες έγιναν βάτραχοι. Λούφαξαν στου βάλτου τα νερά και περιμένουν να τελειώσει η μάχη των βουβαλιών ώστε να βγάλουν σε συνθήκες ασφάλειας το κεφάλι τους στην επιφάνεια.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι κομματικοί πραίτορες, οι μανδαρίνοι της εξουσίας που έχοντας ταυτίσει τα οφίκια τους με τη μοίρα του Γιώργου Παπανδρέου, εισηγούνται αντίσταση, μάχη, πόλεμο ...;.
Δικαίωμά τους. Αλλά ποιο είναι το κοινωνικό διακύβευμα;
Ας συμφωνήσουμε όλοι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ένας από τους ρομαντικούς ηγέτες που έδωσε τις μάχες του στο όνομα του λαού αλλά χωρίς το ...; λαό! Έπεσε στις Θερμοπύλες «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος» ...;
Έγραψε ιστορία αλλά, δυστυχώς, τον διέγραψε η πολιτική ιστορία.
Λαμπρό παράδειγμα αυτοθυσίας αλλά γιατί άραγε ομαδικής θυσίας; Μόνο οι Φαραώ είχαν τέτοια αξίωση.
Και όσο για τους επιγόνους ας κάνουν ότι τους φωτίσει το ...; ένστικτό τους.
Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πια. Απέμεινε μια παράταξη που αναζητεί πυξίδα. Έναν Χάρτη πορείας για το μέλλον.
Οι Πασόκοι- οι ενδιάμεσοι γύφτοι- όπως τους είχε αποκαλέσει κάποτε ο- εθνικός μας βάρδος- Σαββόπουλος, εκδικούνται ...;
«Η νομιμότητα του κράτους δεν θα πρέπει πια να θεωρείται δεδομένη» έλεγε ο ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ. Ειδικά όταν «η έκφραση της λαϊκής βούλησης που μόνο αυτή της δίνει εγκυρότητα έχει πάψει πια να είναι δεσμευτική για τους πολιτικούς» 'όπως συμπλήρωνε ο (άλλος ιστορικός) Ντομινίκ Γκιγιεμέν.
Το σενάριο έπασχε από την αρχή στο ενδεχόμενο να μην παραιτηθεί ο Γιώργος Παπανδρέου. Ωστόσο «οι πρωτομάστορες» κάνοντας τις βολικές παραδοχές τους υποστήριξαν και διαβεβαίωναν τους συνομιλητές τους προκειμένου να τους πείσουν ώστε να μετάσχουν στο μεγάλο παιχνίδι (big game) ότι η πίεση θα είναι τέτοια που είναι αδύνατον να αντισταθεί. Πίεση συντονισμένη από όλες τις πλευρές ακόμη και εκ των έσω ...;
Το «σχέδιο επί χάρτου» φαίνονταν αλάνθαστο, σίγουρο και με προδιαγεγραμμένη επιτυχία ώστε ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι πείσθηκαν ότι «τα έχει όλα και συμφέρει». Στο κάτω- κάτω όλοι και ο καθένας για τον εαυτό του, ορέγονταν τη θέση του ...; χαλίφη.
Οργανώθηκαν οι ομάδες κρούσης, μοιράστηκαν τα συνθηματικά και όλοι περίμεναν την κατάλληλη στιγμή.
Η πίεση ώρα με την ώρα αυξάνονταν και όλα έδειχναν ότι πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο μέχρι τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός μαζί με τον Υπουργό Οικονομικών όχι μόνο πέτυχαν την εξαιρετική (για τη συγκυρία) συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου αλλά ανακοίνωσαν και τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Κίνηση ευφυής αλλά και απόλυτα δημοκρατική που έδινε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στον κυρίαρχο ελληνικό λαό να αξιολογήσει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης και να πάρει θέση για το μέλλον του και την πορεία της χώρας.
Ο ξαφνικός πόλεμος
Και τότε οι πρωτομάστορες συνειδητοποίησαν ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Έτσι δόθηκε το έναυσμα για τον ξαφνικό πόλεμο. Η αρχή έγινε με τα προκλητικά επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου. Εικόνες ντροπής σχεδόν σε όλη την Ελλάδα προκειμένου να καταδειχθεί το μέγεθος της κοινωνικής αναταραχής, η ανεπάρκεια της κυβέρνησης και η διάλυση της χώρας.
Κάποιοι (ευφάνταστοι) επιμένουν ότι στην οργάνωση μετείχαν και επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτός- λένε- ήταν και ο λόγος που η πολιτική διοίκηση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας προχώρησε στην εσπευσμένη αντικατάσταση της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Τρελά πράγματα που λέει και ο φίλος μου ο Πάνος ...;
Η επίθεση εκτός από συντονισμένη ήταν και πολυεπίπεδη. Κατ` αρχήν έπρεπε να ακυρωθεί το δημοψήφισμα. Γιατί εάν οι πολίτες αποφάσιζαν ότι επικροτούν τη δανειακή σύμβαση, οι πολιτικοί ταγοί που όλο αυτό το διάστημα όμνυαν στο όνομα του λαού, θα έχαναν τη νομιμοποίησή τους και οι διαδηλώσεις θα στερούνταν την ορμή τους.
Κωλοτούμπες
Αυτοί που στο πρόσφατο παρελθόν τάσσονταν αναφανδόν υπέρ του δημοψηφίσματος άρχισαν ξαφνικά να μιλούν για αντιδημοκρατικές διαδικασίες, διχαστικές τακτικές, επικίνδυνες μεθοδεύσεις.
«Έλα πουλί στον τόπο σου» όπως λέει και ο ποιητής ...;
Άλλοι στα κεραμίδια, κάποιοι στα υπόγεια και ένιοι εξ αυτών στα τηλεπαράθυρα, έβαλλαν ομοθυμαδόν κατά του «τυχοδιώκτη» Παπανδρέου.
Από κοντά και οι μυημένοι σύντροφοι. Συγκλονισμένοι από τον κατήφορο της κυβέρνησης έθεσαν το θέμα στα «θεσμικά όργανα» και όταν διαπίστωσαν την άκαμπτη αντίσταση του Γιώργου Παπανδρέου, υπήρξαν στιγμές που έχασαν την ψυχραιμία τους, σε σημείο ώστε ο Πάνος να μιλάει για «αποκάλυψη τώρα».
Οι άλλοι (σύντροφοι), απλώς ζαλισμένοι από την ταχύτητα των εξελίξεων με τις δηλώσεις τους έσπευσαν να πάρουν θέση στην αφετηρία της επόμενης μέρας, ανάλογα με τις προβλέψεις τους.
Το σχέδιο και οι αρχιτέκτονες
Αλλά τι προβλέπει αυτό το διαβόητο σχέδιο; Και γιατί στόχος είναι (μόνο) ο Γιώργος Παπανδρέου; Μήπως τελικά η θεωρία της συνομωσίας είναι το βολικό άλλοθι των αποτυχημένων και των ανικάνων;
Οι πράκτορες μου επιμένουν ότι οι δαίμονες υπάρχουν. Ποικιλώνυμα συμφέροντα γύρω από τα οποία στοιχίζονται φιλόδοξοι οπορτουνιστές, γνωρίζουν ότι θα χάσουν «τα αυγά και τα πασχάλια» που έλεγε και η μακαρίτισσα γιαγιά μου η Λαμπρινή, και δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη. Και κάποια από αυτά έχουν κάνει φτερά προς την Ελβετία. Και όσοι τα ταχυδρόμησαν στην αλλοδαπή, εκτός από τη φορολογία, κινδυνεύουν- εάν αποκαλυφθούν- να εγκλιθούν και για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χώρια οι επενδύσεις τους στα ομόλογα χρεοκοπίας (CDS).
Η απομάκρυνση από το ...ταμείο
Ο πρωθυπουργός τους είχε διαμηνύσει -δημοσίως και κατ` ιδίαν- ότι θα τους βγάλει στη σέντρα. Εντός των επόμενων εβδομάδων θα καθορισθούν οι όροι ανταλλαγής ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες, ενώ πολύ σύντομα θα υπογραφεί συμφωνία με την Ελβετία για τη φορολόγηση καταθέσεων των Ελλήνων, δήλωσε στις 29 Οκτωβρίου ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης.
Και όπως αναφέρει δημοσίευμα του i-reporter: «τώρα που ήρθε η ώρα να πληρώσουν και αυτοί το μερίδιο που τους αναλογεί για να βγει η χώρα από την κρίση, οργανώνουν κινήσεις κατά του πρωθυπουργού, τον οποίο έχουν ήδη προγράψει και προσπαθούν να τον διώξουν μια ώρα αρχύτερα. Η αμαρτία του Γιώργου Παπανδρέου είναι ότι τους ζητάει να δώσουν ένα μέρος από τα υπερκέρδη τους, να σηκώσουν κι αυτοί και όχι μόνο οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, ένα μέρος του βάρους για το καλό της πατρίδας».
Ξεσπάθωσαν λοιπόν κάποιοι Τραπεζίτες κατά του Γιώργου Παπανδρέου επειδή λόγω του κουρέματος θα χάσουν τις τράπεζες τους. Αυτοί που χρόνια ολάκερα ξεζούμιζαν ανενόχλητοι τους Έλληνες πολίτες.
Ξεκάθαρη και δηλωτική των προθέσεων του, υπήρξε η ομιλία του Πρωθυπουργού στη Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ που συγκλήθηκε την 1ηΝοεμβρίου.
« Άλλοι, μπροστά στην πτώχευση των δικών τους επιχειρήσεων, στην πραγματικότητα, πτωχευμένοι επιχειρηματίες, ακόμα και στο χώρο των ΜΜΕ, ελπίζουν να αποτρέψουν μια ενδεχόμενη κρατικοποίηση των Τραπεζών και τη διαφάνεια που θα φέρει η εξυγίανση των Τραπεζών, για να μπορούν να συνεχίσουν να παίρνουν «θαλασσοδάνεια», εκτός τραπεζικών κριτηρίων. Άλλοι θέλουν να γυρίσουμε στη δραχμή δια της χρεοκοπίας και, βεβαίως, τα λεφτά τους, που είναι σε ευρώ, να τα φέρουν από το εξωτερικό και να αγοράσουν φθηνά μια χρεοκοπημένη Ελλάδα της δραχμής. Άλλοι δεν θέλουν να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο, που επιτρέπει στις Τράπεζες να μην ελέγχονται για τη δράση τους εντός και εκτός Ελλάδας».
Αδύνατες οι εκλογές
Στόχος λοιπόν ο ΓΑΠ. Πρέπει να απομακρυνθεί γιατί άλλη λύση δεν υπάρχει. Το ενδεχόμενο των εκλογών είναι απίθανο. Δεν υπάρχει, όπως λέει και ο Αλέξης ...;
Και δεν υπάρχει για τους εξής λόγους:
1ον θα υπάρξει στάση πληρωμών, αφού ΔΕΝ θα εκταμιευτεί η 6η δόση και ΔΕΝ θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις (το λιγότερο) - και φυσικά ΔΕΝ θα γίνουν εκλογές αφού ΔΕΝ θα υπάρχουν λεφτά ούτε καν για τα ...; ψηφοδέλτια.
2ον Η Ελλάδα θα πτωχεύσει, θα βγει από το ευρώ και θα γυρίσει σε...κατοχικό νόμισμα - η "τρόικα" θα αναχωρήσει και η χώρα θα απομονωθεί. Θα υπάρξει πλήρης αποσταθεροποίηση και οι κοινωνικές συγκρούσεις θα γενικευτούν.
Ο Αντώνης Σαμαράς γνωρίζει τους κινδύνους και τις επιπτώσεις. Όπως, επίσης, γνωρίζει ότι δεν είναι στο κάδρο της επόμενης μέρας. Και γι` αυτό- παρά τα όσα λέει δημοσίως- παίρνει αποστάσεις ασφαλείας. Βέβαια υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που αδιαφορούν πιστεύοντας ότι είναι η ώρα να καταμετρήσουν τα ποσοστά τους επενδύοντας στο λαϊκό πόνο. Αυτοί που θέλουν να εισπράξουν τώρα το μέρισμά τους, αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα.
Εν κατακλείδι και εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα εμμείνει στην απόφασή του, η κυβέρνηση του θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, η δανειακή σύμβαση θα κυρωθεί από τη Βουλή και από τον ερχόμενο Μάρτη η χώρα θα εισέλθει στην πραγματική πολιτική άνοιξη με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και οικονομική ευημερία ...;
Είναι εξαιρετικά προσβλητική για τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό και λίαν ταπεινωτική για τη Δημοκρατία η μεθόδευση που συντελείται στο παρασκήνιο για την βίαιη απομάκρυνση του Γιώργου Παπανδρέου και η ανατροπή της Κυβέρνησης εκτός της Βουλής.
Οι όποιες διαδικασίες περισσότερο από ποτέ είναι τώρα αναγκαίο να κινηθούν εντός του Κοινοβουλίου όπου όλοι οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού οφείλουν να πάρουν θέση και ο καθένας με βάση τη συνείδησή του να τοποθετηθεί για τα όσα δραματικά τεκταίνονται στη χώρα.
Κάθε άλλη κίνηση, πρωτοβουλία ή προτροπή από όπου και αν προέρχεται συνιστά συνταγματική εκτροπή που παραπέμπει σε άλλες ερεβώδεις εποχές. Σαφώς τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς και οι βουλευτές της πλειοψηφίας έχουν όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την ευθύνη να διατυπώνουν τις προτάσεις τους για την έξοδο από την κρίση αλλά πάντα στο φως του ήλιου και προφανώς στο πλαίσιο των συνταγματικών ορίων.
Η κατάσταση είναι από μόνη της όχι μόνο περίπλοκη αλλά και επικίνδυνη και ώρα με την ώρα- λόγω των ανεύθυνων και αντιφατικών δηλώσεων- επιδεινώνεται δραματικά.
Η διαπίστωση ότι όλα κρέμονται σε μια κλωστή δεν αφορά μόνο το μέλλον της Κυβέρνησης και την προσωπική πορεία του Πρωθυπουργού αλλά την ίδια τη χώρα!
Τις τελευταίες ώρες οι πολίτες παρακολουθούν ενεοί την πλειοδοσία ανευθυνότητας και υστεροβουλίας πολιτικών αρχηγών καθώς ο καθένας από αυτούς σταθμίζει τις εξελίξεις στα δικά του μέτρα και προτείνει βολικές λύσεις σύμφωνες με τις δικές του επιδιώξεις.
Τις στενές κομματικές επιδιώξεις έστω και αν απάδουν με την εθνική ανάγκη.
ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ τάσσονται υπέρ της άμεσης διεξαγωγής εκλογών ενώ από την πλευρά τους ΛΑΟΣ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ προτείνουν Κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Τη σύσταση προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης η οποία θα ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση ζήτησε σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς αρνούμενος να συναντηθεί με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και να συζητήσει έστω τα διαδικαστικά της πρότασή του. Προηγήθηκε βεβαίως το «ανάποδο ψαλίδι» και η Ν.Δ από επικριτής της δανειακής σύμβασης, εμφανίζεται τώρα υπερασπιστής των συμφερόντων του λαού και εγγυητής της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας που διασφαλίζονται μέσω της δανεικής σύμβασης ...;
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η επίθεση του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος- μετά από πολύ καιρό- κατηγόρησε τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεγγυητή της μνημονιακής πολιτικής!
Στο παιχνίδι μετέχουν και Μέσα Ενημέρωσης τα οποία δεν καλύπτουν απλώς τα γεγονότα αλλά κάποια από αυτά - δίνουν την εντύπωση ότι- επιχειρούν να ποδηγετήσουν τις εξελίξεις και να επιβάλλουν τις επιδιώξεις τους.
Κλαυσίγελο προκαλούν και τοποθετήσεις των ζαλισμένων από τις εξελίξεις βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι αρνούμενοι να αντιληφθούν την κρισιμότητα της στιγμής επιχειρούν με κουτοπόνηρες και φαιδρές δηλώσεις, να πάρουν θέση στην αφετηρία της επόμενης μέρας.
Μόνο που η επόμενη μέρα ακόμη δεν έχει σχηματοποιηθεί και ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμη δεν έχει πει την τελευταία του λέξη.
Ως νόμιμος Πρωθυπουργός που τιμήθηκε από το 45% του ελληνικού λαού, εφόσον δεν κρίνει ότι πρέπει να παραιτηθεί οφείλει να τοποθετηθεί στη Βουλή και να ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης. Εάν η Βουλή απορρίψει το αίτημά του πρέπει να επιστρέψει την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης και να ανοίξει τις διαδικασίες αλλαγής ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ.
Στην περίπτωση αυτή το ΠΑΣΟΚ θα αναδείξει τη νέα ηγεσία του μέσα από μια πλειάδα έμπειρων στελεχών.
Αυτές είναι οι διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν προκειμένου να διασφαλιστεί το συμφέρον του ελληνικού λαού και να προστατευθεί το κύρος και η λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Οι προσκλήσεις προς το λαό για ανατροπή της κυβέρνησης και του πολιτεύματος εκτός από επικίνδυνες είναι και τραγικές. Σημαίνουν πτώχευση, αποβολή από το Ευρώ, διεθνή απομόνωση, αποκλεισμό από τις αγορές.
Με δυο λόγια σημαίνουν φτώχεια ενδεχομένως μεγαλύτερη από αυτή που γνώρισαν οι μεγαλύτεροι την περίοδο της (πραγματικής) γερμανικής κατοχής.
Πάλι δεν κατάλαβα τι εννοεί ο ποιητής. Βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση για την εγχώρια και διεθνή οικονομική κατάσταση, διανθισμένη με (λίαν) προσβλητικά και προκλητικά επίθετα για τον Πρωθυπουργό-και στην κατακλείδα, αγωνιστική πρόσκληση προς όλους για την ανατροπή της επικίνδυνης Κυβέρνησης που δεν ορρωδεί προ ουδενός και βυσσοδομεί σε βάρος της Χώρας τολμώντας να ερωτήσει- μέσω δημοψηφίσματος- το λαό εάν εγκρίνει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης και φυσικά τη δανειακή σύμβαση ...;
Ανένδοτος ο Αντώνης Σαμαράς υπόσχεται να φέρει την πολιτική άνοιξη στο μουντό χειμωνιάτικο πολιτικό τοπίο. Μόνο που δεν έκανε σαφές τι θέλει, τι λέει και τι προτείνει για την ίδια τη δανειακή σύμβαση- το πραγματικό αντικείμενο της πολιτικής διελκυστίνδας. Εξάντλησε τη ρητορική του και την αγωνιστικότητά του προκειμένου να αποτρέψει το καταστροφικό δημοψήφισμα ...;
Αλλά γιατί καταστροφικό; Άραγε οι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα, τη δυνατότητα και την ευθύνη να επιλέξουν το μέλλον τους. Γιατί αντιμετωπίζονται ως «άτομα με ειδικές ανάγκες» που πρέπει να προστατευθούν ώστε να αποφύγουν το λάθος;
Κοντολογίς αυτό που συγκράτησα είναι το εξής: « η Ν.Δ δεν απορρίπτει τη σύμβαση αλλά τα μέτρα που τη συνοδεύουν».
Με άλλα λόγια η Ν.Δ θέλει τα λεφτά, αρκεί να ψηφίσουν οι άλλοι τη σύμβαση ώστε αυτή να μπορεί να βρίζει και εκ του ασφαλούς να εναντιώνεται στα «άνομα συμφέροντα» που απεργάζονται την καταστροφή της Ελλάδας.
Είναι και αυτός ένας «έξυπνος» τρόπος άσκησης αντιπολίτευσης και όσοι τον ασκούν έχουν αποκληθεί τζάμπα μάγκες.
Στο μεταξύ- όπως λένε οι πολιτικοί ινστρούχτορες- από την οξύτητα της αντίδρασης μετριέται η δύναμη της δράσης. Η πρόταση για δημοψήφισμα συνάντησε θυελλώδεις αντιδράσεις και λειτούργησε ως συγκολλητική ύλη για τη σύμπηξη ενιαίου μετώπου. Όλα (ανεξαιρέτως) τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πολλά Μέσα Ενημέρωσης και αρκετοί επιχειρηματίες βάλλουν ανοιχτά κατά της Κυβέρνησης και προσωπικά του Γιώργου Παπανδρέου τον οποίο καλούν να εγκαταλείψει όχι την εξουσία, αλλά τη Χώρα. «Τα συμφέροντα κήρυξαν πόλεμο στην Κυβέρνηση», αποφάνθηκε ο Πρωθυπουργός αρνούμενος να υποκύψει στα κελεύσματα των πολιτικών έκκεντρων. Ποια είναι τα συμφέροντα, ποιοι στοιχίζονται πίσω από αυτά και τι στόχους έχουν δεν είμαι σε θέση να ονοματίσω. Ακούγονται πολλά για ονόματα και διευθύνσεις ενώ κάποιοι κάνουν βήματα μπροστά εμφανίζοντας τον Αντώνη Σαμαρά ως μοναδικό εγγυητή της ενότητας και της ομαλότητας.
Την ίδια στιγμή η Ευρώπη παραμιλάει από την κίνηση Παπανδρέου. Με εξαίρεση το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel που απέδωσε εύσημα στον Έλληνα Πρωθυπουργό, σχεδόν όλος ο άλλος Τύπος κινείται μεταξύ έκπληξης και σφοδρών επικρίσεων. Οι ηγεσίες από την πλευράς τους, αν και αποφεύγουν να δηλώσουν δημόσια τα όσα σκέπτονται, διαρρέουν την ενόχλησή τους και -δι` αντιπροσώπων τους (ποτέ οι ίδιοι) - αποκαλούν το Γιώργο Παπανδρέου τρελό, τυχοδιώκτη, τραγωδό, κλπ.
Νουθετούν, απειλούν αλλά αποφεύγουν να στείλουν τελεσίγραφα. Αντίθετα το MEGA στο νυχτερινό δελτίο του τάδωσε όλα προκειμένου να αποτρέψει το δημοψήφισμα και να προκηρυχθούν εκλογές.
Ωστόσο, λίγες ώρες μετά το δραματικό υπουργικό Συμβούλιο οι πιέσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αμβλύνονται και πλέον οι εκτιμήσεις θέλουν την κυβέρνηση να λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης. Μέχρι και η Εύα (Καϊλή) το( ξανά)σκέπτεται. Αντίθετα η Μιλένα( Αποστολάκη) εμμένει στα θέματα αρχής που έθεσε.
Βουλευτές για γέλια και για κλάματα. Κάποιοι από αυτούς από τη μια ζητούν κυβέρνηση εθνικής ανάγκης (προφανώς λόγω μειωμένης εμπιστοσύνης στην παρούσα Κυβέρνηση) και από την άλλη ενδεχομένως την Παρασκευή το βράδυ, θα ψηφίσουν θετικά.
Παραλογισμός και αμηχανία μπροστά στο ελώδες πολιτικό τοπίο και τα πρωτόγνωρα πολιτικοοικονομικά προβλήματα ...;
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Η Ελλάδα στροβιλίζεται στη δίνη της (μεγαλύτερης μεταπολεμικής) κοινωνικο-οικονομικής κρίσης και σχεδόν όλοι οι πολίτες- χωρίς (δυστυχώς) να συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους ως θύματα της οικονομικής πολιτικής δυσφορούν, οργίζονται, αντιδρούν ...;
Η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου περί του δημοψηφίσματος- ασχέτως με την προσωπική εκτίμηση του καθενός- είναι μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα στο λαό να πάρει θέση για το νέο σχέδιο βοήθειας και κατά συνέπεια για την πορεία της χώρας και το μέλλον της κοινωνίας.
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του λαού να επιλέξει και βεβαίως να υποστεί τις όποιες συνέπειες. Και επιτέλους ας σταματήσουν κάποιοι να θεωρούν τους πολίτες ως άτομα με ειδικές ανάγκες που πρέπει να μπουν στο γύψο ώστε να αποφύγουν «το λάθος». Γιατί τέτοιες αντιλήψεις (περί της αδυναμίας σύγκρισης του λαού) δεν έχουν σχέση με τη Δημοκρατία.
Είναι προφανές ότι σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών τάσσονταν υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέρχονταν μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Στην περίπτωση αυτή οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν την οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους και οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης την αναφορά τους στη ...; λαϊκή βούληση . (Γράφοντας αυτές τις λέξεις άκουσα στην τηλεόραση κάποιον καθηγητή ιστορίας να «αποφαίνεται ότι τα δημοψηφίσματα δεν είναι στην κουλτούρα των Ελλήνων. Μου θυμίζει την (επίσης) εξωφρενική «γνωμάτευση» ότι στους λαούς της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής «δεν τους πρέπει ελευτεριά» αλλά ...; ξενόδουλες Χούντες).
Θα μπορούσε αντί του δημοψηφίσματος να επιλεγεί η προσφυγή στις κάλπες για την εκλογή νέας κυβέρνησης. Λέγεται ότι χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή καθότι ο σημερινός Πρωθυπουργός εκλέχθηκε πριν την κορύφωση της κρίσης. Επιπροσθέτως, σε καμία ευρωπαϊκή η ανεπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.
Οι κάλπες των εθνικών εκλογών Θα μπορούσε να είναι μια άλλη επιλογή. Όμως όπως προκύπτει από τις σφυγμομετρήσεις, τις έρευνες γνώμης, τις λογής μετρήσεις το αποτέλεσμα θα είναι αμφίσημο και πάντως δεν θα δίνει ισχυρή κυβέρνηση που θα πάρει το τιμόνι στα χέρια της και θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Σχεδόν δυο χρόνια από την έναρξη της εθνικής περιπέτειας η αντιπολίτευση όταν δεν κωλυσιεργεί ώστε να αποφύγει να πάρει θέση, βολοδέρνει στις ξέρες του λαϊκισμού και της γενικολογίας ...;
Αν λοιπόν είναι να γίνουν εκλογές για να αυτοεπιβεβαιωθούν οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων( άντε να τσιμπήσουν και καμιά μονάδα) τότε δεν έχει καμία πρακτική αξία για τους πολίτες και την ίδια τη Δημοκρατία.
Υστερία
Η ανακοίνωση της απόφασης για δημοψήφισμα πυροδότησε ομοβροντία αντιδράσεων και σεναρίων.
Στα κεραμίδια ο Σαμαράς, στους δρόμους η Παπαρήγα, στις επάλξεις ο Τσίπρας, στα υπόγεια ο Καρατζαφέρης.
Και οι συνάδελφοι μου δημοσιογράφοι στους χώρους δουλειάς ...;
Πρόθυμοι να αναζητήσουν, επίμονοι να ανακαλύψουν, έτοιμοι αποκαλύψουν ...;
Να δώσουν τροφή στους τηλεσχολιαστές των νυχτερινών δελτίων που με τη σειρά τους αναμένουν να μας πουν «αναλυτικά» με ποιους να πάμε και ποιους να αφήσουμε ...;.
(Το συμπέρασμά τους είναι ότι η απόφαση για το δημοψήφισμα επαναφέρει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Αντιθέτως δεν σχολίασαν τυχόν κινδύνους από προσφυγή στις κοινοβουλευτικές κάλπες. Ο Γιάννης Πρετεντέρης χζαρακτήρισε ευχάριστο το γεγονός ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αντιδρούν και δύσκολα θα βρεθούν 151 βουλευτές για να ψηφίσουν υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος).
Λυσιστράτη
Κοινό συμπέρασμα όλων είναι ότι το ντόμινο των ραγδαίων εξελίξεων προκάλεσε η ανεξαρτητοποίηση της Μιλένας Αποστολάκη.
Αν και έκανε λόγο για απονομιμοποίηση της πολιτικής τάξης δεν παραιτήθηκε. Ανεξαρτητοποιήθηκε. Λίγο αργότερα και η Εύα Καϊλή. (Συμπαθάτε με αλλά δεν πολύ- κατάλαβα τι θέλει η Εύα). Και μετά η Βάσω Παπανδρέου. Σε ρόλο θεματοφύλακα των λαϊκών συμφερόντων και των κανόνων της Δημοκρατίας. Η κα Παπανδρέου - ως γνωστόν- αναλαμβάνει δημόσια αξιώματα από το ...; 1981. Υπήρξαν και άλλοι. Πολλοί ...;
Τα σενάρια για την έκρηξη αυτής της αποσκίρτησης είναι πολλά και εμπλέκουν αρκετούς ως υποκινητές. Συμφέροντα πάντα υπάρχουν πρόθυμα για να στοιχηθούν πίσω από σκοτεινές μεθοδεύσεις η ακόμα και να οργανώσουν συνομωσίες. Σύντομα θα αποκαλυφθεί εάν οι εν λόγω κινήσεις είναι ανυστερόβουλες η υποκρύπτουν αλλότριες επιδιώξεις.
Η Κυβέρνηση Παπανδρέου είναι κακή. Ασύνδετη, νωθρή, αναποτελεσματική. Πολλοί υπουργοί είναι εξαφανισμένοι αρνούμενοι να λάβουν και την παραμικρή πρωτοβουλία ή ακόμα και να εφαρμόσουν την αποφασισμένη πολιτική. Αλλά όταν έρχεται το ερώτημα «και μετά τι» η απάντηση είναι (δυστυχώς) δεδομένη.
Ο Μανώλης Γλέζος καταληφθείς από «ιερή αγανάκτηση και οργή, αντάξια των καλύτερων αγωνιστικών παραδόσεων του λαού για εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία» όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντας «πάνδημη και αυθόρμητη παρέμβαση του λαού της Θεσσαλονίκης» τα δραματικά και άκρως επικίνδυνα έκτροπα ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας- του θεσμού της Ελληνικής Δημοκρατίας και της λαϊκής ενότητας- κάνει λόγο για εκδηλώσεις «ενάντια στην υποταγή της χώρας και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο».
Τιμή και δόξα, σεβασμός και αναγνώριση στον αγώνα και την παλληκαριά του Μανώλη Γλέζου, εμβληματική μορφή της αντίστασης.
Αν και ο Μανώλης Γλέζος δεν έχει ανάγκη από άλλα παράσημα και διακρίσεις. Η αντρειοσύνη του αναγνωρίστηκε από όλους και τιμήθηκε όσο λίγοι Έλληνες.
Μάλιστα για πολλά χρόνια υπήρξε εξέχον μέλος του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Αντιθέτως, ο ταπεινός, σεμνός και απλός σε όλη τη διάρκεια της ζωής του Λάκης Σάντας χωρίς ποτέ να σταματήσει τον αγώνα επέλεξε την απλότητα και την απόσταση από τους προβολείς της δημόσιας ζωής.
Μιας και τόφερε η κουβέντα- όπως λέει ο Σπύρος όταν θέλει να πει κάτι άσχετο- τα κόκκαλα του δικού μου Παππού έμειναν εκεί στα υψώματα της Γραμπάλας, χωρίς ποτέ κανείς να του επιδαψιλεύσει μια προσωπική τιμή, έναν ονομαστικό έπαινο. Τι και αν ήταν από τους πρώτους αξιωματικούς που έπεσαν στο Αλβανικό Μέτωπο.
Είναι και αυτός «ο άγνωστος στρατιώτης» που στέκεται ανέκφραστος, αγέρωχος, περήφανος. Είναι ο πολεμιστής που έπεσε χωρίς ποτέ να μάθει αν ο αγώνας του δικαιώθηκε και αν τα ιδανικά του στέριωσαν ...;
Δεν έγινε δημόσιο πρόσωπο, δεν απόλαυσε δημόσια αξιώματα, δεν έζησε καν έστω για να δει να μεγαλώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια του ...;
Έγειρε και με το αίμα του πότισε το αγριολούλουδο του υγρού λιβαδιού. Έγινε κόκκινο κρίνο στην αλάνα όπως λέει και το τραγούδι.
Για αυτό λοιπόν όσοι αυτές τις μέρες μιλούν στο όνομα των λαϊκών αγώνων, της εθνικής αντίστασης, των μαχών για την ελευθερία ας είναι περισσότερο προσεκτικοί. Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες έδωσαν πολλά σε αυτή την πατρίδα χωρίς ποτέ να λάβουν τίποτε.
Ξημερώματα Πέμπτης και στο πρόσωπο του Έλληνα Πρωθυπουργού είναι αποτυπωμένη η ανακούφιση. Τα σφιγμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή χείλη χαλαρώνουν και με τις πρώτες λέξεις ο λόγος γίνεται αντιληπτός : «Καταφέραμε να αποφευχθεί η προεπιλεγμένη χρεοκοπία. Το χρέος είναι τώρα διαχειρίσιμο και η Ελλάδα μπορεί.., να επιλύσει μια για πάντα τους λογαριασμούς με το παρελθόν. Ξημερώνει μια καινούργια μέρα"
Η συμφωνία (μείωση κατά 50% του χρέους που κατέχουν οι τράπεζες) που επιτεύχθηκε στη διάρκεια της νύχτας από τους ηγέτες της ζώνης του ευρώ αποτελεί μια βαθιά ανάσα για την Ελλάδα η οποία -καλώς εχόντων των πραγμάτων- το 2020 θα δει το εθνικό χρέος στο 120% αντί του 165% που είναι σήμερα. Αναμφίβολα η έκπτωση από μόνη της δεν φθάνει. Είναι μόνο η αρχή. Είναι μια ασπιρίνη και πρέπει να ακολουθήσει η θεραπεία ...;
Χωρίς ενίσχυση της ανάπτυξης και υποστήριξη της επιχειρηματικότητας η χώρα θα κολλήσει και πάλι στο βάλτο της υπέρμετρης φορολόγησης και της συνακόλουθησης άντλησης ρευστότητας από την αγορά. Και σε λίγα χρόνια ή ακόμα και μήνες θα πάθει και πάλι ασφυξία και θα επανέλθει στη σημερινή της αποκάρωση. Οι εκτιμήσεις των εμπειρογνωμόνων- που κωδικοποιούν τις προκλήσεις της επόμενης μέρας-εφιστούν την προσοχή ειδικά σε αυτή την εύθραυστη παράμετρο. Οι επισημάνσεις τους αν και κοινότυπες έχουν ιδιαίτερα αξία και σημασία. Η συνταγή των ειδικών είναι σαφής.
Πρώτον, πρέπει να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμά. Δύσκολο το εγχείρημα όταν η επιβάρυνση από τόκους του χρέους, είναι περίπου 7% του ΑΕΠ και η συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές δεν είναι αρκετή για να κάνει το βάρος υποφερτό. Επιπλέον, αποτελεί οικονομική αναγκαιότητα αλλά και κοινωνική απαίτηση να αντιμετωπισθεί η φοροδιαφυγή. Σήμερα, μόνο ένας στους επτά Έλληνες πληρώνει φόρους. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα νοικοκυριά, ακόμη και οι φτωχότεροι, πρέπει να συμβάλλουν στη συλλογική προσπάθεια. Αυτός εξάλλου είναι ο νέος πατριωτισμός που επιβάλλει η περίσταση.
Αλλά βεβαίως η μεγάλη πρόκληση, η μεγάλη ελπίδα είναι η «έκρηξη» μιας οικονομικής επανάστασης στη χώρα. Η έξοδος από το φαύλο κύκλο του χρέους, προϋποθέτει ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,5%. Και η επίτευξη αυτού του στόχου προϋποθέτει μεγαλύτερες εξαγωγές, αναδόμηση της βιομηχανίας, εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων και τελικά ...; βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.
Στόχοι που έχουν ως εφαλτήριο τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και την πλήρη και ουσιαστική αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων. Αυτό ακριβώς το ρόλο θα έχει κατά την Ευρωπαϊκή Ένωση η ομάδα των εμπειρογνωμόνων (task force) που θα εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Το ζήτημα των αρμοδιοτήτων και του ρόλου της Επιτροπής ήδη αποτελεί (και δικαίως) αντικείμενο διελκυστίνδας μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η αξιοπρέπεια απαιτεί σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια είναι πολιτικά απαραίτητο να δευκρινιστεί πλήρως το πλαίσια και το όριο της παρέμβασης των τοποτηρητών. Άλλο ο συμβουλευτικός και άλλο ο αποφασιστικός ρόλος ...;
Πάντως και πριν «αλέκτορα φωνήσαι τρεις» σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης με επικεφαλής την αξιωματική (και τον Αλέξη στα κεραμίδια) βάλλουν κατά ...; ριπάς!
Την ίδια στιγμή, τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης αλλά και οι ειδικοί μιλούν για ένα λογικό συμβιβασμό σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και για μια ικανοποιητική απόφαση σχετικά με το ελληνικό χρέος.
Η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου ασφαλώς και δεν αποτελεί επαρκή λόγο ώστε οι Έλληνες να ξεχυθούν πανηγυρίζοντας στους δρόμους. Ούτε φυσικά συνιστά αιτία για να κατέβουν οι πλερέζες του εθνικού πένθους.
Χαρακτηρίζεται ως μια καλή αρχή. «Η τελευταία νέα αρχή» που ενδεχομένως έχει η Ελλάδα. Έτσι ας αξιολογηθεί η περίσταση και με τον τρόπο αυτό ας αντιμετωπισθεί η συγκυρία.
Το ενδεχόμενο κυριαρχίας και επικράτησης της άρνησης της απόρριψης και του μηδενισμού που προβάλλει η αντιπολίτευση συνιστά κίνδυνο ακύρωσης της αμυδρής ελπίδας που άρχισε να αχνοχαράζει το πρωινό της 27ης Οκτωβρίου.
ΟΙ δηλώσεις των στελεχών της αντιπολίτευσης δίνουν την εντύπωση ότι από τη μια πλευρά βρίσκονται αυτοί που με κάθε τρόπο, μέσο και κόστος επιχειρούν να εκποιήσουν την Ελλάδα και να πουλήσουν τους Έλληνες στα σκλαβοπάζαρα και από την άλλη βρίσκονται οι εθναμύντορες, οι πατριώτες, οι Ελληναράδες ...;
Οργίλες ανακοινώσεις που για κάποιους υποκρύπτουν άγχος και αγωνία μη τυχόν πέτυχε κάτι για την Ελλάδα από όσα ισχυρίζεται η Κυβέρνηση.
Εντύπωση προκαλεί η διαπίστωση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά ότι με το κούρεμα που αποφασίστηκε, το χρέος της χώρας μας το 2020 θα είναι όσο ήταν και το 2009, πριν μπούμε στο Μνημόνιο, δηλαδή 120% του ΑΕΠ!
Έτσι είναι μόνο που τότε ( το2009) το έλλειμμα έτρεχε με 15% και για να τιθασευτεί έπρεπε να γίνουν και πολλές και μεγάλες θυσίες.
Η στάση του κου Σαμαρά - που όταν η οικονομία κατέρρεε ως υπουργός της Κυβέρνησης Καραμανλή- διαβεβαίωνε ότι είναι θωρακισμένη, πολλές φορές έχει σχολιασθεί αρνητικά. Κάποιος είπε ότι έχει ποντάρει τα ρέστα του σε CDS( credit default swap) στην πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης ώστε να γίνει πρωθυπουργός.
Κάποιος άλλος τον χαρακτήρισε εκμεταλλευτή της κατάρρευσης. Για παράδειγμα ο ανταποκριτής της γερμανικής εφημερίδας Suddeutsche Zeitung σε σχετικό άρθρο του αποκάλεσε τον κ. Σαμαρά «ανεύθυνο και εγωμανή» που θέλει την εξουσία με κάθε τίμημα.
«Ο τύπος των πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό αρνείται τώρα τη διάσωση» σημείωνε ο ανταποκριτής.
Προσοχή λοιπόν σε όλους και ιδιαίτερα σε εκείνους που είναι υπόλογοι για τη σημερινή κατάσταση. Και εξ όσων γνωρίζω υπόλογοι είναι όλοι τους. Της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης. Της μείζονος και της ελάσσονος. Και στο κάτω- κάτω από το υστέρημα του ελληνικού λαού αμείβονται και αυτοί. Έτσι δεν είναι Αλέξη ...;
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντας το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το Όχι -το σωστό - εις όλην τη ζωή του.
Τι συναρπαστική προσομοίωση, τι εκπληκτική ομοιότητα με το «εδώ και τώρα».
Έλα λοιπόν Γιώργο. Τώρα είναι η στιγμή! Η εποχή του «ΟΧΙ». Οκτώβρης: προθάλαμος του χειμώνα, απαρχή αντίστασης. Έχει κόστος αυτή η επιλογή. Τρομακτικό. Αίμα και δάκρυ. ..
Αλλά -όπως όλα δείχνουν και το ίδιο θαρρώ και εγώ- είναι μονόδρομος. Χωρίς γυρισμό. Πίσω μας, τα περάσματα έκλεισαν. Τα γεφύρια γκρεμίστηκαν.
Οι μεγάλοι μας φίλοι έχουν αποθρασυνθεί. Προκλητικοί, ιταμοί, προσβλητικοί ...;
Έπαψε η Ελλάδα να συγκινεί και οι Έλληνες να αρέσουν.
Μια στο καρφί (για τα μάτια του κόσμου) και μια στο πέταλο ( για το χρώμα του χρήματος). Παρά τα όσα δημοσίως λέγονται και γράφονται ίσως και να μας προπέμπουν στην έξοδο. Να μας δείχνουν το δρόμο της εθνικής μας ...; μοναξιάς.
Γνωρίζουν η και διαπιστώνουν μαζί μας, ότι η εμμονή τους στη συνταγή των πρόσθετων φόρων, των περικοπών σε συντάξεις, στη μείωση του εισοδήματος των μισθωτών βυθίζει τη χώρα στην ύφεση - τους πολίτες στην εξαθλίωση. Είναι μια πολιτική που και το έλλειμμα δεν μειώνει και το χρέος διογκώνει.
Οικονομολόγοι είναι όλοι τους. Ακόμα και αν δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν σωστά- όσο αφασικοί και αν είναι- μπορούν να αντιληφθούν τι γίνεται γύρω τους. Να ακούσουν τη βουή τους πλήθους, να διαβάσουν τα σφιγμένα χείλη του λαού, να αισθανθούν τις ριπές της καταιγίδας.
Οι πολίτες ακόμα υπομένουν. Περίπου το 40% πληρώνει τους έκτακτους φόρους. Όμως το ελατήριο πιέζεται. Η αντοχή δοκιμάζεται.
Και η ανοχή έχει τα όρια της. Μόνο που αυτά, συνήθως, γίνονται γνωστά όταν είναι ήδη πολύ αργά. Και όταν η φωτιά της κοινωνικής έκρηξης απλωθεί θα λιώσει τα μέταλλα των μικροαστικών μας αλυσίδων. Και ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί και μέχρι που θα φτάσει μια τέτοια αντίδραση. Ήδη για αρκετούς- των οποίων ο αριθμός καθημερινά μεγαλώνει- η κάλυψη των βασικών αναγκών είναι δυσβάσταχτο βάρος. Η άγρια λιτότητα διαλύει την κοινωνία, καταλύει τα όρια, παραλύει τους ηθικούς φραγμούς.
Και στη σημερινή συγκυρία ο κίνδυνος της οικονομικής κατάρρευσης είναι ένα κομμάτι της γενικότερης κρίσης. Η ανομία μα κυρίως η βία σε όλες τις εκδοχές της, εγκληματική, τυφλή, εκδικητική, απρόκλητη μα και κοινωνικό- πολιτική εδραιώθηκαν ως αναπόσπαστο συστατικό της κοινωνίας μας. Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να τα αντιμετωπίσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση αποφεύγει να τα καταδικάσει κλείνοντας ενίοτε το μάτι σε εξεγερμένες ομάδες εκτιμώντας ότι τέτοια φαινόμενα φθείρουν την κυβέρνηση. Η Αριστερά τα καλύπτει και τα ενθαρρύνει. Μέχρι και για «συμβόλαιο» οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας κατηγορούν τον Πρωθυπουργό.
Είναι προφανές ότι οι πολιτικοί έχουν την ευθύνη για την κατάσταση αλλά και γενικότερα για το δια΅ορφω΅ένο θεσ΅ικό πλαίσιο, Ταυτόχρονα όμως είναι εγκλωβισμένοι σε αυτό, ΅ε αποτέλεσ΅α να αυτοδιασύρονται σε περιόδους έξαρσης ΅ιας κοινής γνώ΅ης η οποία θέλει ανθρωποθυσίες και όχι θεσ΅ούς. Και οι ίδιοι άλλωστε οι πολιτικοί «αί΅α θέλουν». Αί΅α των κο΅΅ατικών και εσωκο΅΅ατικών αντιπάλων τους.
Αδιόρθωτοι
Ο κόσμος μας άλλαξε. Και δυστυχώς δεν έχει γίνει αντιληπτό. Τίποτε δεν είναι όπως παλιά. Μόνο το πολιτικό μας σύστημα επιμένει να δίνει μάχες οπισθοφυλακής. Πολιτικοί απατεώνες, καιροσκόποι, πτωματοφάγοι, φελλοί από επιλογή επιχειρούν να μείνουν στον αφρό. Δεν βλέπουν την καταιγίδα, δεν νοιώθουν τις δονήσεις των κεραυνών, δεν αισθάνονται τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας. Μήτε και ακούν τη βουή του πλήθους.
Όπως θάλεγε και ο Γιώργος: « λαός έρχεται από παντού, από την Θράκη και την Μακεδονία, από την άκρη του Αιγαίου μέχρι τα Επτάνησα, από τις βουνοκορφές της Ηπείρου μέχρι τις πανέμορφες ακρογιαλιές της Πελοποννήσου και της ηρωικής Κρήτης. Έρχονται με πλοία, με αεροπλάνα, με κάθε τρόπο, πεζοί, ακόμα και σε αναπηρικά καροτσάκια. Ηλικιωμένοι, σαν τις αιωνόβιες ελιές, και νέοι σαν την αυγή».
Και όλοι αυτοί έρχονται απαιτώντας λύση. Ή και για να επιβάλλουν λύση. Γνωρίζουν το απλό. Το απλούστερο. Ότι η χώρα βουλιάζει επειδή εφάρμοσε μια πολιτική που όχι μόνο πόνεσε, αλλά και απέτυχε. Ότι της επιβλήθηκε μια δογματική συνταγή αποπληθωρισμού που οδήγησε την οικονομία σε διάλυση, την κοινωνία σε εξέγερση, τους πολίτες σε έκρηξη. Μια πολιτική που υποστηρίχτηκε ως αναπόφευκτη και επιβλήθηκε ως αναγκαία και για την οποία κανείς πλέον δεν έχει την παραμικρή αυταπάτη.
Την ίδια στιγμή τα διεθνή δίκτυα και οι εφημερίδες προβάλλουν τις δραματικές εικόνες που «παράγει» σήμερα η Ελλάδα: τάφροι σε αυτοκινητόδρομους, ΜΑΤ εναντίον δημοσιογράφων, φωτιές και οδοφράγματα, απεργίες και καταλήψεις. Φαινόμενα που αποδομούν το κράτος και τη δημοκρατία μας και εικόνες που υπονομεύουν την όποια προοπτική της χώρας ...;
Πέρυσι τέτοια εποχή επιστρατεύοντας -κατά τα δημοσιογραφικά ειωθότα- τα καιρικά λογοπαίγνια, μιλούσαμε για τον επερχόμενο σκληρό χειμώνα του 2010.
Τώρα λίγοι- ελάχιστοι είναι αυτοί που ελπίζουν σε κάτι ορατό και συγκεκριμένο και όχι στο μεταφυσικό και το απρόοπτο.
Στο τέλος του 2011 η Ελλάδα είναι η χώρα της κατάθλιψης και των απελπισμένων.
Αν ήμουν πρωθυπουργός
Σκουπίδια χαρακτήρισαν οι συνεργάτες του πρωθυπουργού τις φήμες αλλά και τα δημοσιεύματα μεγάλων δημοσιογραφικών οργανισμών ότι ο Γιώργος Παπανδρέου κουράστηκε, απογοητεύτηκε, ηττήθηκε και πλέον αναζητά τρόπο να παραδώσει την εξουσία. Να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, όπως ο «τέως» που χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα πιασμένος χεράκι-χεράκι με την καλή του ...; 
Αν ήμουν πρωθυπουργός, κατά την προσφιλή όλων μας έκφραση, αφού ενημέρωνα το λαό θα ζητούσα τη συμφωνία και τη συνοδεία των πολιτικών αρχηγών ώστε όλοι μαζί ή έστω οι περισσότεροι να μεταβούμε στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής όπου με αποφασιστικότητα, πειστικότητα και καθαρή πρόταση θα ζητούσα την «εδώ και τώρα» εφαρμογή μιας βιώσιμης λύσης για την Ελλάδα. Και θα τόνιζα ότι σε αντίθετη περίπτωση η Ελλάδα θα ακολουθήσει τη δική της πορεία. ..
Οι οικονομολόγοι λένε ότι είναι καταστροφικό το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη. Ίσως, Αλλά πάλι μήπως δεν είναι ανέφικτο και αιματηρό αυτό που συμβαίνει τώρα; Μήπως τελικά αναγκαστούμε να φύγουμε σε κάποιο διάστημα έχοντας στο μεταξύ ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο και ενεχυριάσει την εθνική μας κυριαρχία;
Μήπως τώρα είναι η ώρα του πιστολιού στο τραπέζι; Ούτως ή άλλως, ρώσικη ρουλέτα είναι το παιχνίδι. Μάχη με αληθινές σφαίρες. Και πόλεμος ...; νεύρων.
Καταιγισμός πληροφοριών, απειλών, φημών, ύβρεων ...;
Ξύρισμα, κούρεμα, δόση, αποπομπή, χρεοκοπία ...;
Αλλά και διαρκής υπόμνηση ότι όλοι μας- και μόνο εμείς- είμαστε ένοχοι για την κατάσταση. Αλλεπάλληλες κατηγορίες για ανεπάρκεια, ανικανότητα, τεμπελιά που τελικά εντείνουν την κατάθλιψη, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει αντίσταση. Κι η εξέγερση είναι η μαμή της ιστορίας
Με τον τρόπο αυτό και μέσα από την κρίση μπορεί και πρέπει να αναδυθεί ένα ανανεω΅ένο πολιτικό σύστη΅α ΅ε βαθιές αλλαγές νοοτροπίας και πρακτικών, που θα εκφράσει την ανατροπή και την ασυνέχεια δημιουργώντας συνθήκες, όρους και κανόνες κοινωνικής ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης.
Τα μεγάλα λόγια των μικρών...
Κανονικά παπούτσια με ψεύτικες...
MARIANNE: Κ. Καραμανλής, το...
Εχε το αγαπητέ Γιώργο κι αυτό...
Και η ...λίστα των 300...
Ελλάδα-Τουρκία: Η Νέα Μεγάλη...
Κώστας Α. Παπαθεοδώρου